Dzisiaj Mathis przybliży wam (mam nadzieję) swój niekonwencjonalny sposób myślenia. Pokaże, że jeden człowiek z ołówkiem i kartką papieru może zgłębić tajemnice wszechświata znacznie lepiej niż tysiące osób finansowanych przez rząd  i sale pełne komputerów. Udowodni, że nauka nie polega na byciu większym lub szybszym, polega na byciu jaśniejszym i bardziej bezpośrednim.  

Dlaczego gwiazdy migoczą?[1]

Miles Mathis

Pierwsza publikacja 08.06.2007

Jeśli przeprowadzisz wyszukiwanie w internecie na to pytanie, szybko natkniesz się na standardową odpowiedź: „turbulencja w atmosferze”. Na pierwszy rzut oka brzmi to przekonująco, więc większość ludzi przyjmuje to za prawdę i przechodzi do innych kwestii. Jednak po dokładniejszym przyjrzeniu się, wyjaśnienie to nie wytrzymuje próby. Turbulencja w atmosferze wpłynęłaby na wszystkie źródła światła, a nie tylko na słabe. Ale planety nie migoczą. Standardowa odpowiedź tłumaczy to tym, że ponieważ planety są jaśniejsze, fotony z nich jakoś przechodzą przez turbulencje atmosferyczne z minimalnym lub żadnym efektem. Ale to jest nielogiczne. Turbulencja wpływa na wszystkie światła w równym stopniu, a zwiększenie jasności źródła nie powinno na to wpływać. Jaśniejsze światło to nie większe czy szybsze fotony, to po prostu więcej fotonów, a jeśli jeden foton jest zakłócany przez turbulencje, to 10 fotonów także będzie zakłócane, a może i miliard. Światło znacznie jaśniejsze od światła planetarnego także jest regularnie zakłócane przez turbulencje, jak przyznaje to standardowa odpowiedź. Większość z tych standardowych odpowiedzi zawiera analogie dotyczące efektu turbulencji atmosferycznej, np. jak obiekty wyglądają na pofalowane nad rozgrzanym grillem, metalowym dachem lub chodnikami latem.  Cóż, nad rozgrzanym grillem wszystko wygląda falisto, nie tylko rzeczy przyćmione. Niezależnie od tego, od czego odbija się światło, turbulencje wpływają na nie w równym stopniu.

Standardowe wyjaśnienia twierdzą, że turbulencje atmosferyczne są znacznie mniejsze niż te nad grillem. Ale to nie jest sedno sprawy. Turbulencja, niezależnie od jej intensywności, wpływa na fale świetlne lub fotony, i nie wpłynie w mniejszym stopniu na większą liczbę fotonów niż na mniejszą.

Na stronie internetowej „Ask an Astronomer [Cornell U.]” Dave Kornreich[2] twierdzi, że światło z planet „uśrednia się”, ponieważ pada na wiele receptorów w oku. Światło z gwiazd pada tylko na jeden receptor, twierdzi:

Gwiazda na niebie jest w rzeczywistości pojedynczym punktem świetlnym. Całe światło przechodzi przez atmosferę dokładnie w tym samym kierunku, przez dokładnie te same turbulencje atmosferyczne, a zatem ulega dokładnie takiemu samemu załamaniu. Kiedy więc dociera do oka, ilość światła, którą widzisz, spójnie się zmienia. Trafia ono również (głównie) tylko do jednego receptora w oku.
      Z drugiej strony światło z planety jest inne. Każdy z kilku receptorów w twoim oku widzi dużą liczbę promieni świetlnych pochodzących z planety, z których każdy został inaczej załamany przez atmosferę (ponieważ planeta ma rozmiar na niebie, docierają one w nieco różnych kierunkach). Niektóre z tych promieni staną się jaśniejsze, inne słabsze. Ale ponieważ wszystkie oświetlają ten sam receptor w twoim oku, receptor ten widzi tylko całkowitą ilość światła, które na niego pada. Liczba wzmocnionych promieni będzie mniej więcej taka sama jak liczba przyciemnionych promieni, więc widzisz stałe światło, a nie migotanie. 

Jednak jest to całkowite mylenie pojęć, ponieważ nawet gdyby to było prawda (a nie jest), nie wyjaśnia to absolutnie nic. Generalnie, trafienie na wiele receptorów sprawi, że obiekt będzie wyglądał na większy, a nie jaśniejszy. Jasność zależy od liczby fotonów na sekundę, a pojedyncze źródło punktowe trafiające tylko w jeden receptor może wyglądać na jasne, jeśli duża liczba fotonów dociera na sekundę. W rzeczywistości, aby gwiazda wyglądała na falującą, musi trafiać w wiele sąsiednich receptorów. To rozmazuje obraz na wszystkich receptorach i sprawia, że gwiazda wygląda na większą, niż jest. Jeśli różne receptory są uderzane w różnych momentach, obraz może wyglądać na falujący: jeśli jest wystarczająco mały, będzie tańczyć, jeśli jest większy, tylko krawędzie będą trzepotać. Inne strony internetowe zdają się rozumieć tę zależność. Odpowiedź NASA na to pytanie pokazuje obraz poklatkowy gwiazdy poruszającej się w sposób losowy [https://apod.nasa.gov/apod/ap000725.html]. Nie byłoby to możliwe, gdyby gwiazda trafiała tylko w jeden receptor.

Poza tym, odpowiedź Kornreicha, ze względu na swoją formę, może dotyczyć tylko jasności i rozmiaru, ale nie może wyjaśnić migotania. To, co próbuje zrobić, to uśrednianie promieni docierających jednocześnie. Możliwe, że rozwiązywałoby to kwestię rozmiaru lub jasności, ale nie dotyczyłoby migotania, ponieważ każde migotanie byłoby spowodowane przerwami między jedną a kolejnym falą świetlną. Cała ta mowa o receptorach nie ma nic wspólnego z wyjaśnieniem tych przerw.

I tu dochodzimy do mojej ostatniej uwagi. Wszystkie te wyjaśnienia dotyczące turbulencji traktują „migotanie” jako synonim „falowania”. Ale falowanie to jedno, a migotanie to coś innego. To, co widzimy nad gorącym grillem, a to, co widzimy przy gwiazdach, to dwie różne rzeczy. Możemy rzeczywiście zobaczyć pewne falowanie zarówno w przypadku gwiazd, jak i planet, i może to być spowodowane turbulencjami atmosferycznymi. Jednak pytanie brzmiało, co powoduje migotanie, a migotanie jest spowodowane przerwami czasowymi w ciągłym obrazie.

Odpowiednią analogią dla migotania nie jest gorący grill, lecz stary film. Stare filmy migotały, ponieważ nie było wystarczającej liczby klatek na sekundę: oko dostrzegało przerwy między klatkami. To właśnie widzimy przy migoczących gwiazdach. Migotanie to migotanie, a nie trzepotanie.. I to właśnie dlatego zdjęcia NASA nie odpowiadają na pytanie. Seria zdjęć, jak te, które opublikowali, nie będzie wyglądała na migoczącą, jeśli zostanie przyspieszona – będzie falować. Jeśli przyspieszysz je wystarczająco, nie będzie ani falować, ani migotać, po prostu stanie się rozmazanym obrazem. Gwiazda będzie wyglądała na większą i to wszystko.

Standardowa odpowiedź, w jakiejkolwiek formie, jest błędna. Mówi się nam, że gwiazdy widziane z kosmosu nie migoczą, i jako dowód pokazywane są nam zdjęcia z teleskopów orbitalnych.  Ale to dowód na nic, ponieważ nie ma żadnej możliwości, by zdjęcie mogło migotać. Tylko seria zdjęć może migotać. Zdjęcie może być jedynie bardziej lub mniej ostre. Z kosmosu otrzymujemy ostrzejsze zdjęcia, ponieważ cała turbulencja i falowanie zostały usunięte. Ale moje przypuszczenie jest takie, że migotanie gwiazd pozostaje. Falowanie bez wątpienia znika, ale migotanie musi pozostać. Jedyne możliwe dowody, które bym zaakceptował, to ciągły obraz z kamery filmowej zbudowanej podobnie do ludzkiego oka – co oznacza, że powinna mieć tę samą szybkość i rozdzielczość co ludzkie oko. 

Na ile mi wiadomo, taki dowód nie istnieje. Nasi astronauci byli zbyt zajęci bardziej istotnymi zadaniami, by zauważyć, czy gwiazdy migoczą. A wysokiej jakości ruchome obrazy, które otrzymaliśmy z kosmosu, nie obejmowały szerokich ujęć nieba, takich jak te, które widzimy gołym okiem. Nie uwzględniono ich z dwóch powodów: 1) nikt nie uznał tego za warte uwagi, 2) nie da się tego zrobić. Pamiętajmy, że nie jesteśmy w stanie sfilmować światła gwiazd na Ziemi tak, jak widzi je ludzkie oko. Hollywood często chce umieścić migoczące gwiazdy w filmach, ale nadal musi tworzyć te sceny sztucznie. Kiedyś stosowano dość prymitywne metody umieszczania gwiazd na niebie, ale obecnie dodaje się je za pomocą grafiki komputerowej. Trzeba je dodawać, ponieważ nie można ich po prostu umieścić na filmie w normalny sposób. Jeśli Hollywood nie jest w stanie tego zrobić, można być pewnym, że NASA również nie, ponieważ Hollywood dysponuje znacznie większym budżetem. 
    

Uważam, że gwiazdy wydają się migotać, ponieważ ludzkie oko widzi luki w docierającym obrazie, a luki te naprawdę istnieją. Widzimy nieco zniekształcony obraz, który naprawdę migocze w bardzo krótkich odstępach czasu. Powodem migotania, nawet w przestrzeni kosmicznej, nie jest gaz międzygwiezdny ani żadna inna przeszkoda lub turbulencja. Nie ma to nic wspólnego z refrakcją, dyfrakcją, rozpraszaniem ani żadnym innym zjawiskiem. Ma to związek wyłącznie z odległością. 

Gwiazda emituje światło jako kula. Zatrzymajmy klatkę emisji i przyjrzyjmy się jej. W dowolnym momencie dt maksymalna ilość światła, jaką gwiazda może wyemitować ze swojej powierzchni, to bryła fotonów w kształcie kuli. Gwiazdy są bardzo duże, a fotony bardzo małe, ale nadal musi istnieć skończona liczba fotonów na kuli emisji. Nawet jeśli upakujemy je tak, że będą stykały się krawędziami, nadal mamy ograniczenie. Odkryjemy pewną skończoną liczbę fotonów emitowanych w każdym dt. Teraz, gdy ta kula oddala się od powierzchni gwiazdy, staje się większa. Z każdym mijającym dt promień kuli emisji wzrasta. W miarę jak to się dzieje, musimy zacząć dostrzegać przestrzeń między fotonami. Oczywiście przestrzeń ta będzie się zwiększać wraz ze wzrostem odległości kuli od gwiazdy. 

Ileś lat później światło z danej gwiazdy o danym dt mogło dotrzeć do Ziemi. W tym czasie dana sfera fotonów musiała być naprawdę bardzo duża. Mogła to być sfera wielkości małej galaktyki, a przestrzeń między fotonami również musiała być bardzo duża. W rzeczywistości musimy się spodziewać, że przestrzeń między fotonami stała się już zauważalna na poziomie makro. Jeśli to prawda, pojawia się interesujące pytanie, które zadawałem sobie przez wiele miesięcy. Dlaczego ta luka nie powoduje zauważalnego efektu tutaj, na Ziemi? Jeśli istnieje luka między fotonami docierającymi z odległych gwiazd lub innych obiektów, to dlaczego widzimy te obiekty ze wszystkich możliwych punktów? Nie widzimy gwiazd tylko z niektórych punktów, a z innych nie. Jeśli stoisz w punkcie A i widzisz gwiazdę, to widzisz ją również w punkcie B, dwa cale dalej, i w punkcie C, dwa cale wyżej. Gdziekolwiek jesteś, widzisz gwiazdę. Jak to możliwe? 

Cóż, uważam, że odpowiedź jest taka, że widzimy gwiazdę ze wszystkich punktów po prostu dlatego, że nie widzimy tylko jednej przybywającej fali światła. Nie widzimy tylko fotonów o wartości dt. Widzimy ciągły lub prawie ciągły strumień złożony z kolejnych sfer emitowanych fotonów. Każda przybywająca sfera może mieć ogromne przerwy między fotonami, ale obraz obiektu składa się z setek lub tysięcy sfer przybywających w ciągu sekundy. I nic nie wskazuje na to, że jedna sfera będzie miała takie same przerwy jak każda inna. W rzeczywistości powinniśmy oczekiwać, że będą one dość przypadkowe. Każda emisja od gwiazdy nie była emisją stałą ani laserową. Była to po prostu emisja losowa, która mogła ułożyć się w kulistą warstwę na wiele różnych sposobów. Z powodu ogromnej liczby emitowanych fotonów, każde miejsce na Ziemi otrzyma jakieś fotony. Żadne miejsce nie będzie znajdować się w stałej ani półstałej luce.

To może wyjaśniać, dlaczego nie ma przerw, nawet na bardzo dużych odległościach od gwiazd. Jednak zdałem sobie również sprawę, że może to wyjaśniać migotanie. Może nie ma przerw w przestrzeni, gdzie nie docierają fotony. Ale muszą istnieć przerwy w czasie, kiedy fotony nie docierają. Mówiąc inaczej, żadne miejsce na Ziemi nie doświadczy utraty obrazu przez dłuższy czas, powiedzmy przez jedną sekundę, a nawet pół sekundy. Jednak wszystkie punkty na ziemi powinny spodziewać się utraty obrazu na ułamki sekundy, ponieważ wszystkie punkty muszą doświadczać przerw w niektórych (lub wielu) dts. W niektórych przypadkach, całkowicie losowo, te luki czasowe mogą się nawarstwiać, pozostawiając lukę czasową zauważalną dla ludzkiego oka. Powodowałoby to migotanie. Fotony docierające z różnych dts mogą również nakładać się losowo, chwilowo zwiększając jasność obrazu. Spowodowałoby to również migotanie. Gwiazdy, które emitują mniej widzialnego światła, powinny migotać bardziej, podobnie jak gwiazdy, które znajdują się dalej. W pierwszym przypadku przyczyną byłaby mniejsza liczba fotonów w początkowej sferze. W drugim przypadku przyczyną byłaby większa sfera na odległości Ziemi, co spowodowałoby większe luki.

Teoria ta nie miałaby wpływu na planety, ponieważ chociaż planety odbijają znacznie mniej światła niż gwiazdy, znajdują się one znacznie bliżej. Główną przyczyną powstawania luk jest odległość, a planety znajdują się bardzo blisko. Sfera emisji planety nie zwiększyłaby się na tyle, aby zaczęły powstawać luki między fotonami, dlatego nie spodziewalibyśmy się migotania. Brak luk oznacza brak migotania. 

 

Ta teoria powinna być łatwa do udowodnienia lub obalenia. Wymaga jedynie dwóch bardzo szybkich kamer ustawionych tuż obok siebie. Jeśli migotanie jest spowodowane turbulencjami atmosferycznymi, to sekwencje zdjęć z obu kamer powinny mieć podobne wzorce — z ewentualnym małym przesunięciem w jedną stronę lub drugą. Dzieje się tak, ponieważ turbulencje w atmosferze poruszają się falami. To sprawiłoby, że jeden zestaw zdjęć byłby powiązany z drugim prostym czasowo-falowym przesunięciem. Z drugiej strony, jeśli migotanie jest spowodowane przerwami w sygnałach świetlnych od gwiazd, nie będzie żadnego powiązania między zestawami zdjęć, ponieważ każde z nich będzie zupełnie losowe. Oba wzorce nie będą się nakładały, nawet przy przesunięciu w jedną lub drugą stronę. Oba wzorce będą losowe. Oznacza to, że dwaj obserwatorzy stojący obok siebie będą widzieli różne migotanie, ponieważ otrzymują różne fotony.

Jedynym możliwym sposobem, w jaki ta konfiguracja mogłaby nie dostarczyć ostatecznych danych, jest to, jeśli emisja fotonów z gwiazdy podlega jakiemuś wzorcowi. Założyłem, że jest to losowe, ale może się zdarzyć, że emisja fotonów jest zsynchronizowana przez jakiś proces. To stworzyłoby podobne wzorce fotonów docierających do prawie tego samego punktu. Uważam jednak, że ta możliwość jest mało prawdopodobna.

Na zakończenie chciałbym dodać jeszcze jeden komentarz na temat standardowej odpowiedzi i wszystkich stron internetowych, które ją sprzedają. Internet jest pełen "oficjalnych ekspertów". Każda uczelnia ma swojego rzecznika, "zapytaj astronoma" lub "zapytaj fizyka". Istnieje także tysiące innych prywatnych stron, często o zarozumiałych i agresywnych tytułach, takich jak "zła astronomia", "szalona fizyka" czy "pseudonauka". Na tych stronach eksperci poprawiają błędne przekonania tych, którzy nie uczęszczali na odpowiednie uczelnie i nie zapamiętali właściwych wzorów. Istnieje też Wikipedia, która postawiła się na pozycji nieoficjalnego rzecznika i amatorskiej policji status quo w nauce. Zauważyłem, że te oficjalne strony, strony ekspertów i encyklopedie są siedliskiem ogromnej ilości źle przemyślanych i napisanych treści. Bez względu na to, jaki temat badasz, na pewno znajdziesz jakąś niedopracowaną, choć prawdopodobnie od dawna istniejącą teorię, przedstawianą jako fakt, chronioną przez mury hiperboli, samouwielbienia i zastraszania.  Bezkrytyczne przyjęcie tej teorii jest oznaką inteligencji, a kwestionowanie jej w jakikolwiek sposób postrzegane jest jako mistycyzm, filozofia, metafizyka, pseudonauka lub impertynencja. Jak w przypadku większości współczesnej nauki, te półprzemyślane teorie istnieją jako nagie, dwuzdaniowe oświadczenia, a każdy, kto potrzebuje więcej, jest odsyłany do innych źródeł. Te inne źródła albo nie istnieją, albo istnieją jedynie jako seria ezoterycznych równań. Każdy, kto potrafi je rozszyfrować, szybko odkrywa, że zostały one opublikowane nie w celu potwierdzenia, ale jako dodatkowy środek zastraszania. 99% czytelników nie będzie w stanie zrozumieć równań i zrezygnuje, co jest od nich wymagane. Spośród 1% osób, które rozumieją równania, większość będzie już pracować w środowisku akademickim i albo już akceptuje model standardowy, albo zrozumie, dlaczego najlepiej jest milczeć, jeśli się go nie akceptuje. 1% z 1% tych, którzy rozumieją równania i widzą, że są one bezsensowne, i uważają, że model standardowy to tylko zbiór bełkotliwych słów, cóż, mogą zostać zignorowani. Albo staną się kolejnymi Einsteinami, przewyższając wszystkich swoją wiedzą (w takim przypadku po prostu dostosujemy model standardowy i będziemy działać tak jak dotychczas), albo zabiją się z frustracji i nie będziemy musieli się już nimi zajmować. 

W tym i wielu innych artykułach cytowałem bezpośrednio z tych oficjalnych stron internetowych, aby pokazać, co obecnie uchodzi za naukę i myślenie naukowe. Robię to, aby pokazać ironię przemądrzałych stron internetowych, które twierdzą, że walczą z pseudonauką, ale robią to za pomocą własnej pseudonauki. Tak naprawdę istnieje tylko oficjalna pseudonauka i pseudonauka marginalna, ponieważ prawie nikt nie zajmuje się prawdziwą nauką ani prawdziwym myśleniem. Mamy do czynienia z gigantyczną ścianą dogmatów, nad którą czuwa naprawdę ogromna liczba samozwańczych gliniarzy. Za tą ścianą znajduje się kilkudziesięciu fizyków teoretycznych, którzy zajmują się całym „myśleniem”. Ale myślenie to przekształciło się w rodzaj absurdalnego, ad hoc, nierealistycznego myślenia, które dała nam teoria strun, a wcześniej mechanika kwantowa. Nic już nie musi mieć sensu i zazwyczaj nie ma. Ale nikt się tego nie wstydzi. Pędzą do przodu w coraz szybszym tempie, robiąc długie przerwy na poklepywanie się po plecach i pisanie komunikatów prasowych. Każdy, kto jest na tyle staroświecki, że oczekuje, iż nauka ma jakiś sens, zawiera pewną logikę, jest spójna lub w jakikolwiek sposób weryfikowalna, jest natychmiast zagłuszany i krytykowany ze wszystkich stron jako poeta, filozof – naiwna, przedpotopowa istota, której kariera i finansowanie oczywiście nie zależą od akceptowania wszystkiego, co mu się mówi. 

Ale co więcej — cytowałem te strony i atakowałem te wszystkie środowiska, by pokazać, jak całkowicie zdegenerowana stała się ta dziedzina — od góry do dołu.
 Nie tylko mamy zatrudnionych na stałe profesorów, redaktorów czasopism i recenzentów, którzy nie potrafią rozwiązać zadań z algebry na poziomie szkoły średniej ani podstaw kinematyki, ale mamy też całą podgrupę doktorów, którzy nie mają nic lepszego do roboty niż patrolowanie internetu i świata, atakując każdego, kto kwestionuje autorytet modelu standardowego. Na przykład ktoś taki jak Marilyn vos Savant[3] publikuje książkę, w której wyraża pewne wątpliwości co do wyników badań matematycznych, i natychmiast zostaje osobiście zaatakowana przez tysiące wykładowców akademickich. Osoby te nie próbują odnieść się do poruszonej przez nią kwestii. Wybuchają oburzeniem i obrażają się, że ktoś spoza ich klubu wyraża opinię matematyczną. Uważam to za bardzo dziwne, nie tylko dlatego, że jest to niedemokratyczne, ale także dlatego, że jest to nienaukowe. Jeśli się myli, powinno dać się to stwierdzić w kilku logicznych zdaniach. Oburzenie jest niepotrzebne. 

 

Nauka powinna przyjmować krytykę z otwartością. Otrzymuje zbyt mało krytyki ze strony własnego środowiska i wydaje się, że jedynym miejscem, gdzie może liczyć na krytykę, jest obszar poza jej granicami. Nauka nie może przetrwać bez krytyki, ponieważ siła teorii zależy od jej zdolności do wytrzymania krytyki. Teoria, która nie podlega krytyce, nie może być oceniona. Weryfikacja teorii to coś więcej niż tylko znalezienie kilku fragmentów potwierdzających ją eksperymentalnie. Teoria musi być logicznie spójna. Aby odkryć, na ile jest ona spójna, musi być otwarta na krytykę opartą na logicznych podstawach. Oznacza to, że musi wykazać się spójnością, falsyfikowalnością, niecyklicznością, niesprzecznością, nieparadoksalnością i tak dalej. Każda teoria może generować pewne pozytywne dane eksperymentalne, jak widzimy obecnie. Na przykład w kosmologii niemal nieskończona liczba teorii mogłaby zawierać wszystkie dane eksperymentalne, które obecnie znajdujemy, ponieważ dane te są tak ograniczone. Zadziwiające jest to, że żaden teoretyk nigdy nie uznaje danych eksperymentalnych za dane negatywne. Teoretyk po prostu dostosowuje teorię, aby uwzględnić dane, i przechodzi dalej. Teorię można zazwyczaj dostosować w bardzo niewielkim stopniu, prawie niewidocznym. A teoria, którą tak łatwo poprawić, nie miała od początku zbyt wiele treści. Jeśli nie została sfalsyfikowana przez negatywne dane lub przewidywania, to nie była falsyfikowalna. 

 

Na przykład, w tym tygodniu pojawiła się wiadomość, że astronomowie odkryli właśnie, stosując nową metodę, że nasze pomiary odległości do gwiazd i galaktyk były niedokładne o co najmniej 15%. Oznacza to, że wszechświat może być o 15% starszy, niż sądziliśmy. Ale oczywiście oznacza to znacznie więcej. Zasadniczo oznacza to, że w większości przypadków nie mamy pojęcia, co robimy. Zastanów się przez chwilę – 15% to ogromny błąd w podstawowym zadaniu, a błąd ten został prawdopodobnie umniejszony dla mediów. Jeśli w najbardziej podstawowym zadaniu astronomii mieliśmy do czynienia z takim niezauważonym marginesem błędu, to co to mówi o marginesie błędu w pozostałych dziedzinach? Nie należy komuś, kto nie potrafi zagotować wody ani rozbić jajka, ufać, że stworzy kulinarne arcydzieło. A jednak nie widzimy nic złego w tym, że astronomowie, którzy nie potrafią zmierzyć odległości do gwiazdy, próbują oszacować wiek wszechświata. Ci astronomowie mają niewiarygodną bezczelność, aby wprowadzać obie poprawki w tej samej publikacji i tym samym komunikacie prasowym. Ale na litość boską, doktorzy, skąd pomysł, że jesteście w stanie oszacować wiek wszechświata, skoro nie potraficie zmierzyć odległości do gwiazdy? Może powinniście zacząć od początku. 

 

Oszacowanie wieku wszechświata wymaga żonglowania dużą ilością znanych i nieznanych wielkości. Jeśli wszystkie „znane” wielkości są niedokładne o co najmniej 15%, należy pomnożyć każdą znaną wielkość przez 15%. Załóżmy, że istnieje 20 znanych wielkości, które mają podstawowe znaczenie dla oszacowania wieku wszechświata. Dałoby nam to margines błędu wynoszący 300%. Należy wtedy oczekiwać, że w przypadku wielkości nieznanych błąd będzie większy niż w przypadku wielkości znanych. Załóżmy, że istnieje kolejne 20 nieznanych wielkości, które mają podstawowe znaczenie dla oszacowania wieku wszechświata. Jeśli jesteśmy bardzo pewni siebie, możemy założyć, że średnio mylimy się tylko o 30% w przypadku każdej z nich. Dałoby nam to kolejny błąd wynoszący 600%. Aby znaleźć całkowity minimalny błąd, musimy kontynuować mnożenie, co oznacza, że powinniśmy spodziewać się co najmniej 180000% błędu w najlepszym przypadku.

To znaczy, że najgorszą częścią tego przedsięwzięcia jest jego nieuczciwość. Nie ma nic złego w przyznaniu się, że nie wiemy. Nie ma nic złego w stwierdzeniu, że w przypadku niektórych pytań nawet próby oszacowania są po prostu głupie, chyba że dysponujemy naprawdę doskonałą metodą oszacowania bez 40 niewiadomych i półwiadomych. Jednak współcześni naukowcy są z natury niezdolni do zmierzenia się z niewiadomymi. Nie potrafią zadowolić się pracą na poziomie, który faktycznie osiągnęli. Muszą pędzić do przodu i tworzyć absurdalne szacunki, a następnie obrażają się, gdy ludzie kwestionują lub nie wierzą w te szacunki. Tworzą naprawdę fantastyczną ilość niczym nie popartych dogmatów, a następnie nie pozwalają nikomu przyjrzeć się im bliżej. To nie jest nauka. To religia. 

To podejście przenosi się na znacznie mniejsze kwestie, takie jak ta dotycząca migotania. Dave Kornreich przyznaje na stronie internetowej Cornell, że nigdy nie zastanawiał się nad kwestią migotania, dopóki nie zapytało go o to dziecko. Nie mógł po prostu powiedzieć: „Nie wiemy, kochanie” lub, co gorsza, „”Ja nie wiem, kochanie”. Musiał więc znaleźć standardową odpowiedź i bez wątpienia wcisnąć ją biednemu dziecku. Ona lub ktoś inny zażądał wyjaśnienia jego twierdzenia o „uśrednianiu”, twierdzenia, które był na tyle głupi, że sam wymyślił. Mógł po prostu skopiować to z podręcznika. Ale skoro już wspomniał o uśrednianiu, musiał tego bronić, chociaż oczywiście wyciągnął to z powietrza. Wtedy właśnie wymyślił całą historię o receptorach. Bóg jeden wie, skąd to wziął. Ale wtedy użył już wyrażenia „zmienia się spójnie”* i dziecko zasnęło, co uratowało go przed dalszą kompromitacją. 

Nie twierdzę, że moja teoria migotania jest prawdziwa. I na pewno nie obraziłbym się, gdyby ktoś ją skrytykował. Przedstawiam ją po prostu jako interesującą alternatywę dla obecnej teorii, która nie jest wcale satysfakcjonująca ani spójna. Myślę, że gdy większość ludzi się nad tym zastanowi, zrozumie, że migotanie nie jest drganiem, kołysaniem się ani falowaniem, ale migotaniem. A migotania nie da się wyjaśnić turbulencjami. Poza tym nie mam kariery ani funduszy, których musiałbym bronić; mam tylko nadzieję, że będę mógł się jakoś przydać światu.

 

*Jak coś może „zmieniać się spójnie”? Jeśli światło jest spójne, to jest spójne, ponieważ nie zmienia się. 

 

 

[1] https://milesmathis.com/twink.html

[2] Nie znajdziecie tego na owej stronie, zostało dyskretnie skasowane.

[3] https://pl.wikipedia.org/wiki/Marilyn_vos_Savant

---

tagi: nauka  pseudonauka  teoria naukowa  gwiazda  planeta  wiek wszechświata 

	zenekkw
	19 października 2025 00:53

58     1131    7 zaloguj sie by polubić